Licencje open source w aplikacji mobilnej — co sprawdzić, zanim zapyta o nie inwestor albo prawnik

Aplikacja mobilna ma setki zależności, a każda ma licencję. Które licencje są problemem w zamkniętej aplikacji, gdzie kryje się ryzyko (GPL, AGPL, kod bez licencji, fonty), jak zrobić przegląd i SBOM oraz co zmienia Cyber Resilience Act.

Zespół Mobilesoft· Engineering team· 18 listopada 2026· 7 min czytania

Typowa aplikacja mobilna we Flutterze czy React Native ma kilkaset zależności, licząc razem z tymi, które dociągają inne biblioteki. Każda z nich ma licencję, a każda licencja — warunki. Zwykle nikt ich nie sprawdza, dopóki nie zapyta o nie inwestor, kupujący firmę, duży klient w ankiecie bezpieczeństwa albo prawnik przy przejęciu projektu od innego wykonawcy.

Wtedy okazuje się, że w aplikacji jest biblioteka na licencji GPL, ekran z informacjami o licencjach nigdy nie powstał, a fragment kodu ktoś skopiował z repozytorium bez żadnej licencji. Poniżej opisujemy, jakie licencje spotyka się w aplikacjach mobilnych, gdzie najczęściej kryją się problemy i jak przeprowadzić przegląd w kilka dni, a nie w trakcie negocjacji.

Tekst nie jest poradą prawną. Pomaga uporządkować stan techniczny i ustalić, które przypadki wymagają konsultacji z prawnikiem.

Dlaczego to problem właściciela, a nie programisty

Programista dodaje bibliotekę, bo rozwiązuje problem. Konsekwencje licencyjne ponosi jednak ten, kto dystrybuuje aplikację — czyli firma, na której koncie aplikacja jest w sklepie. Problemy wychodzą zwykle w najmniej wygodnym momencie:

  • przy sprzedaży firmy lub rundzie inwestycyjnej — badanie due diligence obejmuje kod i jego licencje,
  • przy przejęciu aplikacji od innego wykonawcy — razem z kodem przejmujesz jego zaległości licencyjne,
  • przy współpracy z korporacją lub w przetargu — ankiety bezpieczeństwa coraz częściej pytają o wykaz komponentów,
  • gdy autor biblioteki albo jego fundacja zgłosi naruszenie.

O tym, co jeszcze sprawdzić przy przekazaniu projektu, piszemy w checkliście przejęcia projektu po innym software housie.

Rodzaje licencji, które spotkasz w aplikacji

Rodzaj Przykłady Co oznacza dla zamkniętej aplikacji komercyjnej Permisywne MIT, BSD, Apache 2.0 Można używać bez udostępniania własnego kodu. Trzeba zachować informację o prawach autorskich i tekst licencji; Apache 2.0 wymaga też przekazania pliku NOTICE, jeśli projekt go ma Słaby copyleft LGPL, MPL 2.0 Zmiany w samej bibliotece trzeba udostępnić. LGPL wymaga dodatkowo, żeby użytkownik mógł podmienić bibliotekę na własną wersję — trudne przy statycznym linkowaniu, typowym dla iOS Silny copyleft GPL v2, GPL v3 Aplikacja, która zawiera taki kod, co do zasady musi być dystrybuowana na licencji GPL, z kodem źródłowym. Zwykle nie do pogodzenia z zamkniętym produktem Copyleft sieciowy AGPL v3 Jak GPL, ale obowiązek udostępnienia kodu powstaje także przy udostępnianiu programu przez sieć. Dotyczy głównie backendu Source-available SSPL, BSL, RSAL Kod jest jawny, ale licencja nie jest open source i może ograniczać użycie komercyjne lub hostowanie Brak licencji Kod z repozytorium bez pliku LICENSE Formalnie brak zgody na użycie — prawa zostają przy autorze

Osobny przypadek to GPL w App Store. Free Software Foundation stoi na stanowisku, że warunki korzystania z App Store są niezgodne z GPL — w 2011 r. właśnie z tego powodu odtwarzacz VLC zniknął ze sklepu Apple po zgłoszeniu jednego z jego autorów. Biblioteka na GPL w aplikacji na iOS to więc ryzyko podwójne.

Gdzie w aplikacji mobilnej kryją się problemy

Zależności przechodnie. Dodajesz bibliotekę na licencji MIT, a ona dociąga trzy kolejne — jedną na LGPL. W pliku konfiguracyjnym projektu jej nie widać.

Kod skopiowany ręcznie. Fragmenty z GitHuba, gotowe komponenty wklejone do projektu, kod z odpowiedzi na Stack Overflow (treści publikowane tam są objęte licencją CC BY-SA, która wymaga podania autora i ma charakter copyleft). Narzędzia analizujące menedżery pakietów takiego kodu nie wykryją.

Fonty, ikony, grafiki i animacje. Mają własne licencje — od swobodnych (SIL Open Font License) po komercyjne, wystawione na konkretną osobę lub firmę. Licencja na font kupiona przez wykonawcę nie musi obejmować Twojej firmy.

SDK komercyjne. Nie są open source, ale mają warunki licencyjne i czasem klucze przypisane do konta wykonawcy. To częsta pozycja w audytach przy zmianie programisty.

Backend. Tu największe ryzyko to AGPL oraz zmiany licencji przy aktualizacji. W ostatnich latach kilka popularnych projektów serwerowych zmieniło licencję z open source na source-available — Elasticsearch w 2021 r., Terraform w 2023 r., Redis w 2024 r. — a Elasticsearch i Redis później dodały AGPL jako jedną z opcji. Aktualizacja do nowej wersji może więc zmienić warunki, na jakich korzystasz z komponentu.

Obowiązek informacji: ekran z licencjami

Nawet jeśli wszystkie zależności mają licencje permisywne, zwykle trzeba spełnić jeden warunek: dołączyć do aplikacji informację o prawach autorskich i tekst licencji. W aplikacji mobilnej robi się to ekranem „Licencje open source” w ustawieniach lub w sekcji „O aplikacji”. W starszych aplikacjach, które przejmujemy, to najczęściej brakujący element.

Platforma Jak wygenerować listę licencji Android Wtyczka Google oss-licenses-plugin z gotowym ekranem albo raport z Gradle iOS LicensePlist — generuje sekcję w Ustawieniach systemowych lub dane do własnego ekranu Flutter Wbudowany ekran licencji (showLicensePage), zasilany automatycznie z pakietów React Native Generatory oparte na package.json po stronie JavaScript plus osobno biblioteki natywne

Ważne, żeby lista generowała się automatycznie przy każdym wydaniu. Ręcznie spisana lista dezaktualizuje się przy pierwszej aktualizacji zależności.

Jak przeprowadzić przegląd licencji

  1. Wygeneruj wykaz zależności z licencjami — osobno dla aplikacji Android, iOS i backendu, razem z zależnościami przechodnimi. Dobrą formą jest SBOM w standardowym formacie (CycloneDX lub SPDX); generują go m.in. wtyczka CycloneDX dla Gradle, narzędzie cdxgen albo eksport z grafu zależności GitHuba.
  2. Sklasyfikuj licencje na trzy grupy: dozwolone (permisywne), wymagające analizy (słaby copyleft, nietypowe licencje) i niedozwolone w Twoim modelu dystrybucji (GPL w zamkniętej aplikacji, AGPL w backendzie bez udostępniania kodu, brak licencji).
  3. Przejrzyj kod spoza menedżerów pakietów — katalogi z dołączonymi bibliotekami, skopiowane pliki, komentarze z adresami repozytoriów.
  4. Sprawdź zasoby — fonty, ikony, grafiki, animacje, dźwięki — i to, na kogo wystawiono licencje komercyjne.
  5. Zdecyduj o każdym problemie: zamiana na bibliotekę z inną licencją, zakup licencji komercyjnej (wiele projektów ma licencjonowanie podwójne), usunięcie funkcji albo przepisanie fragmentu.
  6. Dodaj kontrolę do CI. Narzędzia takie jak licensee dla Gradle potrafią zatrzymać build, gdy pojawi się zależność z licencją spoza listy dozwolonych. Jeśli nie masz jeszcze automatycznego procesu wydań, zobacz nasz tekst o CI/CD i fastlane.

Wynik przeglądu — wykaz, klasyfikację i decyzje — zapisz w repozytorium obok reszty dokumentacji technicznej. Ten sam wykaz zależności przyda się przy śledzeniu podatności, o których piszemy w artykule o bezpieczeństwie aplikacji mobilnej.

SBOM i Cyber Resilience Act

Wykaz komponentów przestaje być wyłącznie dobrą praktyką. Unijny Cyber Resilience Act (rozporządzenie 2024/2847) obejmuje produkty z elementami cyfrowymi, w tym co do zasady oprogramowanie, takie jak aplikacje mobilne, udostępniane na rynku w ramach działalności komercyjnej. Od 11 września 2026 r. producenci mają obowiązek zgłaszania aktywnie wykorzystywanych podatności, a od 11 grudnia 2027 r. stosuje się pełne wymagania, w tym identyfikowanie i dokumentowanie komponentów produktu, m.in. w formie SBOM.

Czy i w jakim zakresie CRA dotyczy Twojej aplikacji, zależy od modelu biznesowego — to pytanie do prawnika. Technicznie przygotowanie jest jednak takie samo jak przy przeglądzie licencji: automatycznie generowany, aktualny wykaz komponentów.

Ile to kosztuje

Przegląd licencji dla typowej aplikacji mobilnej z backendem — wygenerowanie wykazu, klasyfikacja, przegląd zasobów, ekran licencji i kontrola w CI — to zwykle 8–24 godziny pracy. Przy przykładowej stawce 180 zł netto za godzinę daje to ok. 1,4–4,3 tys. zł netto. Usunięcie znalezionych problemów to osobna pozycja: od godziny przy zamianie biblioteki na odpowiednik po kilka dni przy przepisaniu modułu. Stawka i zakres są orientacyjne, a analiza prawna nietypowych przypadków to zadanie dla prawnika.

Podsumowanie

Licencje open source rzadko są problemem na co dzień, ale potrafią zablokować sprzedaż firmy, inwestycję albo kontrakt. Przegląd nie jest skomplikowany: wygeneruj wykaz zależności z licencjami, wyłap copyleft i kod bez licencji, sprawdź fonty i grafiki, dodaj ekran licencji i zautomatyzuj kontrolę w CI. Najlepiej zrobić to teraz, a nie w trakcie due diligence.

Przegląd licencji i zależności wykonujemy w ramach audytu kodu źródłowego oraz usługi audyty i konsultacje, a przy przejęciu aplikacji mobilnej to jeden z pierwszych kroków. W bezpłatnej analizie aplikacji sprawdzamy, jak daleko w tyle są biblioteki i SDK — dobry punkt wyjścia do dalszych decyzji. Szczegóły ustalimy w kontakcie.